حضانت فرزند

حضانت کودک به معنای سرپرستی، نگهداری و مراقبت از کودک پس از جدایی والدین یا در شرایطی است که کودک به دلیل شرایط خاص نیاز به مراقبت ویژه داشته باشد.

    حضانت در قوانین ایران:

در قوانین ایران، حضانت به ویژه در مواردی که والدین از یکدیگر جدا زندگی می‌کنند یا از هم طلاق می‌گیرند، نقش مهمی دارد. در قانون مدنی به حضانت به عنوان یکی از حقوق والدین اشاره شده است. طبق ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی در صورتی که پدر و مادر جدا از یکدیگر باشند ، تا سن ۷ سال حضانت کودک به مادر داده می‌شود.
پس از سن 7 سالگی، اگر مادر توانایی نگهداری از کودک را نداشته باشد یا شرایط ویژه‌ای پیش آید، حضانت به پدر منتقل می‌شود.
چنانچه پس از هفت سالگی بر سر نگهداری کودک بین پدر و مادر اختلاف ایجاد گردد، دادگاه بر اساس رعایت مصلحت کودک نسبت به واگذاری حضانت طفل به پدر یا مادر تصمیم خواهد گرفت.

در همه حال، اساس تصمیم‌گیری در خصوص حضانت، منافع و مصلحت کودک است.

مصلحت فرزند یکی از اصول کلیدی در تعیین حضانت در قوانین ایران و بسیاری از نظام‌های حقوقی است. به معنای تصمیم‌گیری بر اساس آنچه که بیشترین سود، منفعت و رفاه را برای کودک فراهم می‌کند و او را از آسیب‌های جسمی، روانی، عاطفی یا اجتماعی دور نگه می‌دارد.